Ook dit keer gaat het zoals het altijd gaat. De onderdelen voor het nieuwe Omwegen-verhaal zoeken zelf de plek waar ze willen staan. Ik kan schuiven wat ik wil, maar teksten en foto’s schijnen maar op één manier in elkaar te passen. Ook deze aflevering blijkt de regie voor een groot gedeelte zelf ‘in handen’ te hebben.
De titel van het nieuwe fotoboek DESERT SONG lijkt me niet alleen de beste koptitel
Kapotmoe arriveren we, na 25 uur reizen, laat in de avond van 9 maart 2016 op het vliegveld Sky Harbor van Phoenix. De vluchten en de de lange wachttijden hebben op zijn zachtst gezegd de laatste jaren toch wel enige invloed gekregen op wat ons lijf kan verdragen. Maar allez niet mopperen. Als we morgen, met de rental car richting zuiden rijden zijn we de reis-stress gauw vergeten. We zaten in de middelste stoelenrij helemaal
Na een overnachting in Tonopah – Nevada zijn we op weg naar Lone Pine in California. Mijn grote vriend en reisgenoot is getriggerd door informatie op internet over de Alabama Hills die een paar mijl ten westen van Lone Pine in California liggen en die de moeite waard zouden zijn om er een omweg voor te maken. Volgens onze planning zouden we vanuit Tonopah – Nevada via Highway 120 naar Mono
Vandaag gaan we op weg naar een gebied waar de realiteit enige rekbaarheid vertoont. De Extraterrestrial Highway met Rachel als mogelijk eindpunt van de dag. We zijn er eerder geweest en – believe it or not – de belangstelling voor gebieden waar niet alles binnen de lijnen van de werkelijkheid past, is nog steeds springlevend.
We vertrekken vanuit Overton, vanwaar we twee dagen
Sabine Lintzen – Sjaak Smetsers – Marcelle van Dijck-Heitzer
objecten, sculpturen en schilderijen
Tijdens Kunstroute Gulpen-Wittem 2025 in het Pinksterweekend exposeren
51 uitgeselecteerde kunstenaars hun werken op diverse locaties
op zondag en maandag 8 en 9 juni van 10.00 – 17.00 uur
en op ónze locatie (nr. 4) ook op
zaterdag 7 juni
Omwegen-42 begint met onze ervaringen in Snow Canyon, een State Park in het zuidwesten van Utah. De naam Snow Canyon heeft niets met sneeuw te maken, behalve als er werkelijk een dun laagje sneeuw is gevallen. Het is een gebied dat oorspronkelijk de naam Dixie State Park kreeg en later naar Lorenzo and Erastus Snow, twee belangrijke pioniers in Utah, werd herbenoemd.
Het is 8 mei 2018 als we het State Park gaan verkennen, de
Ruim 8.000 jaar geleden werd Zion al door mensen bezocht, maar bewoning vond pas rond 1.500 jaar geleden plaats toen de Anazasi dit tot hun woonplek maakten. Een volk van jagers en verzamelaars dat later ook landbouw bedreef. Tot 1858, toen de eerste blanken (Mormonen) in het gebied aankwamen, bewoonden de Paiute-Indianen het gebied. De mormonen leefden zelfvoorzienend en hielden vee, schapen en paarden. In de vallei verbouwden ze voedsel. De
Terug in de tijd, naar 1989, toen Thei en ik onze eerste voetstappen in het zuidwesten van de USA zetten en een bezoek aan Bryce Canyon, naast menig ander National Park, ook in ons programma zat. We logeerden toen drie dagen in Ruby’s Inn, destijds het enige motel dat even buiten Bryce Canyon National Park lag. Ruby’s Inn ligt er nog steeds. Alleen is er in de loop der jaren een complete stad omheen
Na een aantal dagen in Yellowstone te hebben rondgezworven, verlaten we het National Park en rijden via Cody naar het piepkleine stadje Meeteetse in Wyoming, om daar te overnachten. De volgende dag hebben we ingepland om ons hart op te halen in de al een paar jaar op onze verlanglijst staande Gooseberry Badlands. En dat doen we.
Na meer dan vijf uur te hebben rondgezworven in deze badlands die eruit zien als de restanten van
Zonnig en warm kun je onze reis in 2018 niet noemen. Eind april zijn we in Salt Lake City geland en gedurende ruim twee weken dwingen regen, sneeuw en kou ons telkens om onze plannen om te gooien, routes te wijzigen en locaties te schrappen. Omdat gebieden in het noorden van California, Oregon en Idaho vanwege extreme sneeuwval niet bereikbaar zijn, moeten we ‘de kop van onze reis’ helaas ook
