Ronde rotsen en Tufa torens
Na een overnachting in Tonopah – Nevada zijn we op weg naar Lone Pine in California. Mijn grote vriend en reisgenoot is getriggerd door informatie op internet over de Alabama Hills die een paar mijl ten westen van Lone Pine in California liggen en die de moeite waard zouden zijn om er een omweg voor te maken. Volgens onze planning zouden we vanuit Tonopah – Nevada via Highway 120 naar Mono Lake gaan. Omdat het nog vroeg in het jaar is en de passen op Highway 120 misschien nog niet open zijn, zullen we een fikse omweg in zuidelijke of noordelijke richting moeten maken om er toch te komen. Thei heeft niet veel overtuigingskracht nodig om te bewerkstelligen dat we dan beter gelijk de zuidelijke omweg kunnen nemen en een paar dagen in de Alabama Hills bij Lone Pine gaan hiken. Aldus wordt besloten.
Dwars door Death Valley
Vanuit Tonopah rijden we eerst naar Goldfield en Beatty waar we een sanitaire stop maken en tanken. Vervolgens steken we dwars door Death Valley en belanden in een gedeelte waar we niet eerder zijn geweest. Onze nieuwsgierige ogen tasten het landschap af in afwachting van de verrassingen die ons gewoonlijk worden gepresenteerd. Niet eerder ervaren we een landschap dat zo afwerend is. Het ligt niet aan de hitte. Daar hebben we in onze airconditioned auto in eerste instantie geen last van. Pas als we via borden gewaarschuwd worden dat het beter is om de airco uit te zetten en zo de motor voor oververhitting te behoeden, merken we hoe bar de omstandigheden in dit gedeelte van Death Valley zijn. Moeder natuur laat niet met zich spotten. Ze is wonderschoon en liefelijk, maar tegelijkertijd ook meedogenloos en afstotend. Dat we deze ontoegankelijkheid vandaag zo sterk voelen heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat we niet echt de tijd nemen om hiér te zijn. We zijn slechts op doorreis. Niet alleen wij ervaren dit blijkbaar. De bestuurders van auto’s die we tegenkomen schijnen allemaal haast te hebben. Het land voelt dat en jaagt ons op haar manier zo snel mogelijk door de bergen, over de passen en door de diepe zoutbassins naar de plek waar we vandaag naartoe willen gaan: Lone Pine.
Lone Pine en Alabama Hills
Lone Pine ligt in het oosten van California tussen de Sierra Nevada en de Inyo Mountains. In de vallei tussen beide bergketens liggen kleine stadjes zoals Lone Pine. Als ik alle informatie goed gelezen heb werd Owens Lake in deze vallei in vroeger tijden gevoed door het water en de smeltende sneeuw uit de bergen. Sinds er een aquaduct is aangelegd dat het water rechtstreeks naar Los Angeles leidt om daar in de waterbehoefte van L.A. te voorzien, is Owens Lake grotendeels drooggevallen. De watertoevoer stokte en het meer droogde op. Omdat er veel stof opwaait uit de droge bedding, zorgt men er tegenwoordig voor dat er een kleine laag water in het meer staat.
Het tweede motel dat we bij aankomst in Lone Pine bekijken heeft meteen onze goedkeuring. We zijn zo vroeg dat de kamers nog niet gereed zijn. Inchecken doen we wel, we krijgen de sleutel en we zijn voor twee dagen zeker van een bed. Vervolgens gaan we meteen naar het Visitor Center voor informatie over de Alabama Hills waar we morgen willen gaan hiken. Een van de Rangers adviseert ons om onze eventuele verdere plannen voor vandaag maar even op te schorten en nog een paar uurtjes te profiteren van het goede weer en vanmiddag al naar de Alabama Hills te gaan. Er is storm op komst. De bewolking die daardoor ontstaat zal vervolgens verhinderen dat de besneeuwde bergen van de Sierra Nevada morgen te zien zijn. We laten ons dat geen twee keer zeggen en gaan op weg.
Ronde rotsen
Alsof ze op een hoop zijn geveegd. Alsof ze beschutting bij elkaar zoeken. Die indruk maken de zachte ronde vormen van de clusters rotsblokken op ons als we er tijdens deze eerste hike rond en tussendoor lopen. De tand des tijds heeft de scherpe kanten van de rotsen geknaagd en water en wind hebben het polijstwerk verricht. Kleine en grote gaten vormen vensters waardoor een blik geworpen kan worden op de grillige pieken van de Sierra Nevada of ze geven toegang tot andere gedeeltes van de rotsformaties. De wind is inmiddels al zo aangetrokken dat we af en toe moeite hebben om op de been te blijven. Na verwoede pogingen van de wind om met onze hoeden aan de haal te gaan, laten we die uiteindelijk in de auto liggen. En plastic zakken gebruiken we om onze camera’s tegen het stuifzand te beschermen. Het licht is prachtig zo laat in de middag en we zijn zielsblij met de foto’s die we vandaag al kunnen maken.
We gaan terug naar het motel omdat de wind ons zowat uit onze jacks blaast. Terwijl we een glas witte wijn drinken bij de heerlijke gemende vissalade die Thei heeft gemaakt, luisteren we naar de weersvoorspellingen van morgen. Óf, en wát er uit de geel-groen-grijze lucht gaat vallen is de vraag. Thei voorspelt sneeuw, ik houd het eerder op een zandstorm. Hopelijk is het geen van beiden en schijnt morgen gewoon de zon.
Tuttle Creek Road
De weergoden hebben zich niets aangetrokken van de slechte voorspellingen. Het is stralend weer. Fris naar onze maatstaven (57℉ /14℃) maar ideaal weer om te hiken. We besluiten om eerst het linker gedeelte van de Alabama Hills (Tuttle Creek Road) te verkennen. Dat betekent dat we om de tien meter uit de auto springen om foto’s te maken. De lei-grijze scherp-getande bergtoppen van de Sierra Nevada, waarvan Mount Whitney met zijn 4421 meter (de bergen in Alaska niet meegerekend) de hoogste is in de USA, zijn een perfecte achtergrond voor de Alabama Hills. Dit geologische fenomeen lijkt, zeker gezien van grotere hoogte, meer op een grote hoop rood-beige ronde stenen die per ongeluk tussen de twee bergruggen is neergelegd.
Movie Road
Movie Road, waar de wind het ons gisteren niet gemakkelijk maakte om te hiken, is vandaag een oase van rust. Hier worden talloze films opgenomen en we kunnen ons echt wel indenken waarom dat precies hier gebeurt. Dat is ook de reden waarom we de Lathe Arch en Mobius Arch, dit keer niet gehinderd door de stormachtige wind, nogmaals voor de camera willen hebben. Thei begint hier zijn rol als fotomodel beetje bij beetje te accepteren. Hij kijkt vandaag af en toe wel nog wel wat ‘puzzled’ maar in elke geval niet meer zo verstoord als voorheen. De Mobius Arch is waarschijnlijk de meest gefotografeerde formatie in het gebied. Verrassend gevormde grote en kleine arches komen we op onze weg tegen. Een paar namen zoals Heart Arch, Eye of Alabama en Tuttle Creek Road Arch vinden we naderhand terug in het dunne boekje dat we in het Visitor Center kopen.
Manzanar
Als we het uiteinde van de Alabama Hills bereiken rijden we verder over de Movie Road tot we bij Highway 395 uitkomen. Vandaar gaan we op weg naar Manzanar dat hier niet zover vandaan ligt. Manzanar is inderdaad een vlekje op het blazoen van de USA. Tijdens WO II werden 120.000 Amerikanen van Japanse afkomst geīnterneerd en in tien verschillende kampen verspreid over de USA. 10.000 werden er in Manzanar ondergebracht. In 1942 waren alle Japanse Amerikanen verdacht. Ze zagen eruit als de vijand en dus waren ze de vijand. Ze werden allemaal opgepakt en in interneringskampen ondergebracht tot november 1945, drie maanden nadat de oorlog was beëindigd.
We gaan het Visitor Center binnen. We kijken, we luisteren, we mogen foto’s maken en staan versteld van wat er hier tijdens de tweede wereldoorlog is gebeurd. We maken kennis met een van de vrijwilligers, een Japanse Amerikaan die als 7-jarige jongen hier is binnengekomen. We praten met hem over zijn belevenissen destijds en wat deze met hem gedaan hebben en nog steeds doen. We delen met hem onze eigen emoties die zijn verleden bij ons oproept. Amerikanen, die vanwege hun andere uiterlijk, van hun vrijheid werden beroofd en werden opgesloten.
SHUT-2
SHUT-1
Het kost moeite om ons een situatie in Limburg voor te stellen waarin alle, oorspronkelijk van buiten Limburg afkomstige, bewoners uit hun huizen worden gehaald en worden ondergebracht in interneringskampen van gebieden als bijvoorbeeld de Peel. Mensen die al hun hele leven in Limburg wonen en met net zo’n zachte g spreken als elke andere Limburger. Zoiets is niet te verteren.
Lone Pine Creek Falls
We keren terug naar Lone Pine en rijden van daaruit de 12 mijl lange Whitney Portal Road op die steil de Sierra Nevada invoert en eindigt op een parkeerplaats bij de Lone Pine Creek Falls.
Vanaf de smalle bergweg met zijn talloze haarspeldbochten genieten we van de grandioze uitzichten op de Alabama Hills, die er vanaf grote hoogte als weinig imponerende steenhoopjes uitzien. Op menigeen zullen de Lone Pine Creek Falls en de gigantisch hoge naaldbomen, die in dit gebied voor schaduw en een aangename temperatuur zorgen, veel indruk maken. De dominerende Lone Pine Peak en Mount Whitney dwingen met hun koude, grijs-witte afstandelijkheid echter het meeste respect af. Maar … hoe mooi hier alles ook is … we keren graag terug naar de droogte en de hitte van de wildernis.
Schoenmaker blijf bij je leest
Omdat de hak en de zool van mijn rechter schoen aan het loslaten zijn informeren we bij de receptie van het motel of Lone Pine een schoenmaker rijk is. Het antwoord is ja; en een echte ook nog. Hij repareert niet alleen schoenen, maar ook paardentuig en -zadels. Zo iemand hebben we nodig.
We vinden de store die niet ver van het motel aan de highway ligt. We gaan naar binnen, maar er is niemand in de winkel aanwezig. Alleen staat achter de toonbank een wassen beeld. Om mensen met grijpgrage handen af te schrikken? We lopen naar de toonbank toe en schrikken ons een hoedje als het wassen beeld ineens met de ogen begint te bewegen. Het wassen beeld achter de toonbank is een man en we schatten dat hij niet ver van zijn honderdste verjaardag verwijderd is. Hij spreekt ons aan en als ik hem de gapende zool van mijn schoen toon zegt hij dat hij niets af weet van schoenen repareren. Hij past slechts een paar dagen op de winkel. De eigenaar zal maandag weer aanwezig zijn. We bedanken hem voor de informatie en willen weggaan. Hij komt ons echter achterna met een tube lijm waarmee we de zool ‘for sure’ mee vast kunnen plakken. Zelfs de tegels in een badkamer worden ermee vastgelijmd. We bedanken de lieve man (de overgrootvader van de eigenaar?) voor zijn advies en kopen de lijm niet. We laten de schoen toch liever door een schoenmaker repareren. En als we die niet vinden dan kopen we toch een rol Duct-tape *) en wikkelen daarmee dagelijks de zool en de hak aan de schoen vast. Wij – en dus ook mijn ‘hongerige schoenen’ – hebben nog een fiks traject voor de boeg.
*) Duct-tape is het enige dat je echt kunt gebruiken om je zool tijdelijk te repareren.
Mono Lake
Met een tussenstop in Bishop voor water en brood rijden we de volgende dag op ons gemak door een landschap dat, mede door de chalet-achtige bebouwing, meer lijkt op een mengeling van Oostenrijk en Zwitserland. Als er ten noorden van Mono Lake ook nog eens huizen bijkomen die eerder in Engeland en Wales thuishoren – compleet met schreeuwerige meeuwen – dan zijn we de weg helemaal kwijt. Dit is niet the Southwest! Hadden we dit dan verwacht nu we in het merengebied langs de oostgrens van California rijden?
Het weer is prima totdat we de bergpassen oprijden waar regen en sneeuw de dienst uitmaken. Zowel links als rechts van de weg zijn de toegangen tot recreatiegebieden geblokkeerd. ‘Closed in winter’. Een paar mijl voor Lee Vining ligt de Tioga Pass, de toegangspoort naar Yosemite National Park, die evenals twee andere passen nog steeds is afgesloten. Dat de winter zich in dit gedeelte van het land nog helemaal niet laat verjagen dat merken we iets later op de dag. We hebben de weersvoorspellingen wel gehoord en stilletjes gehoopt dat het zal meevallen. Wel, het valt niet mee. Achteraf stellen we vast dat regen, sneeuw, wind en kou op dat moment blijkbaar hebben besloten om de eerstvolgende tien dagen als onze vaste begeleiders te fungeren.
Spiegelglad
Als de bewolking steeds verder toeneemt besluiten we, voordat we in Lee Vining een motel gaan zoeken, om een eerste blik te werpen op het spectaculaire Mono Lake. We komen terecht in het South Tufa State Reserve waar we een paar uur ronddwalen.
Mono Lake is een miljoen jaar oude binnenzee, waarvan het zoutgehalte met 7,5% ruim tweemaal zo hoog is als zeewater (3,5%) en waar rond de oostelijke randen bizarre formaties van spookachtige tufsteen torens staan.
TWO WORLDS
Tufa torens
De kalkrijke bronnen in de bodem van het meer vormen samen met het koolzuurhoudende water voor de opbouw van calciumcarbonaat, een soort kalksteen die geleidelijk de tufsteen torens creëert. Als de waterspiegel daalt stopt het groeiproces van de tufsteen.
Aan de waterkant, in de buurt van bestaande tufsteen, lijkt het zoete water van de onderwaterbronnen op plantaardige olie die in het zoute water ronddraait. Als het meer een aantal dagen rustig is geweest, zie je mogelijk delicate nieuwe tufsteen-kristallen rond deze bronnen ontstaan.
Schaduw bepaalt de sfeer
Het is jammer dat de zon zich bijna niet laat zien. In boeken en op Internet zijn foto’s te zien die onder de meest ideale omstandigheden zijn genomen. Spierwitte tufa torens onder een strakblauwe lucht. Deze omstandigheden zijn ons hier vandaag niet gegund. Grijs is de lucht, het meer en ook de tufa. Welke benaming je voor deze bizarre onbeweeglijke, versteende formaties ook bedenkt, vandaag zijn ze er getuige van hoe de dikke wit-grijs-zwarte wolkenlucht alle tijd neemt om zichzelf in de spiegel van het roerloze meer te bekijken. De combinatie van die dikke, donkere wolken en het spiegelende water zorgt er echter wel voor dat we mooie foto’s kunnen maken. Het mag raar klinken, maar tijdens de momenten dat de zon even door de wolken heen breekt en de schaduwen verjaagt, dan wordt ook de betovering verbroken en valt de camera stil.
Vette pech
We mogen de weergoden andermaal dankbaar zijn dat ze hun regenton rechtop hebben kunnen houden totdat we weer in de auto stappen. Terwijl de ruitenwissers hun werk doen rijden we naar de hoofdweg terug en speuren dan in Lee Vining naar een motel dat ons bevalt. Bij de drie exemplaren die we vinden hebben we allebei geen goesting om er naar binnen te gaan. Bed & Breakfast mogelijkheden zijn er ook, maar dat is niet waar onze voorkeur naar uitgaat omdat dit betekent dat we in een smal queen bed moeten slapen en dat we het zonder koelkast, magnetron, koffiemachine en ijsklontjes-machine moeten doen.
We besluiten om in het Visitor Center eerst maar eens te gaan informeren of we morgen onze geplande reis in noordelijke richting überhaupt kunnen voortzetten. Daar wordt ons al gauw duidelijk dat we dit gedeelte van onze reis helemaal moeten schrappen. Lassen Volcanic Park is nog niet sneeuwvrij en de weg rondom het nog noordelijker gelegen Crater Lake is dicht. Vette pech!
Jammeren over de pech dat we niet naar het noorden kunnen rijden heeft geen zin. De focus gaat nu naar de ophanden zijnde grote omweg met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden.
Kalkstenen kastelen
Kalkstenen kastelen in zout water
die indruk houd ik vast voor later
als herinneringen komen bovendrijven
en vergeten beelden verhalen schrijven
hoe dik donkere luchten telkens weer
hun spiegelbeeld zien in het zilte meer
geen waterrimpel lijkt te overwegen
om het roerloos zijn te gaan bewegen
pas als rijpe regentranen ontwaken
en druppels diepe putjes maken
in de strakgespannen waterlaag
wekt de wind, met een enkele vlaag
de tand des tijds die met bewezen beleid
zijn aandacht aan de tufsteen torens wijdt
en er kalkstenen kastelen van bouwt
grijs, wit en grillig, gevoed door zout
*) OMWEGEN-45 verschijnt op 15 oktober 2025
