Believe it … or not
Vandaag gaan we op weg naar een gebied waar de realiteit enige rekbaarheid vertoont. De Extraterrestrial Highway met Rachel als mogelijk eindpunt van de dag. We zijn er eerder geweest en – believe it or not – de belangstelling voor gebieden waar niet alles binnen de lijnen van de werkelijkheid past, is nog steeds springlevend.
We vertrekken vanuit Overton, vanwaar we twee dagen de Valley of Fire hebben bezocht, eerst naar Glendale waar we de I-15 opdraaien in de richting van Las Vegas. Na een paar mijl nemen we de afslag naar Highway 168 die na ca. 20 mijl aansluit op de Great Basin Highway in noordelijke richting. Er is vooral veel vrachtverkeer op deze weg en de chauffeurs halen de voeten niet of nauwelijks van hun gaspedalen. Treuzelen is er voor ons op deze weg niet bij. Zomaar spontaan even langs de weg stoppen om rond te kijken en foto’s te maken betekent dat je je leven niet meer zeker bent. Het voordeel van dit vrachtwagentempo is dat we de 86 mijl naar Crystal Springs al na anderhalf uur hebben afgelegd. Op de Y-splitsing van Crystal Springs slaan wij linksaf. De vrachtwagens denderen rechtdoor.
Crystal Springs is weinig meer dan een paar bomen, maar we stoppen er even om de thermoskan te voorschijn te halen voor een kop koffie en om een paar foto’s te maken. Daarna rijden we de grotendeels lege State Route 375 op die, vanaf je voetzolen bijna in een rechte lijn doorloopt tot aan de horizon en / of opgeslorpt wordt door een van de zes bergpassen.
The Extraterrestrial Highway
De Nevada State Route 375 (SR 375) is 158 kilometer lang en loopt van State Route 318 bij Crystal Springs in het noordwesten tot U.S. Route 6 (US 6) bij Warm Springs, grotendeels door onbewoond woestijngebied. Een groot deel van de weg loopt parallel aan de noordelijke randen van de Nellis Air Force Range, de uiterst geheime overheidsbasis ‘Area 51’. Veel reizigers hebben UFO-waarnemingen en andere vreemde buitenaardse activiteiten langs deze weg gemeld en zulke verhalen brachten de staat ertoe om de route in 1996 officieel aan te wijzen als de Extraterrestrial Highway.
Het kleine stadje Rachel, dat we in 1997 voor het eerst bezochten en waar we vandaag in elk geval weer zullen stoppen, ligt ongeveer halverwege de SR 375. Rachel richt zich op toeristen (waaronder wij), geologen, doorgewinterde UFO-spotters en wetenschappers die de vele ‘buitenaardse waarnemingen’ onderzoeken. Hoewel het gebied door menige toerist wordt bezocht vanwege vermeende buitenaardse activiteiten, blijft SR 375 een weinig bereden weg.
Area 51 Alien Research Center
Weinig bereden, maar de Extraterrestrial Highway is absoluut niet leeg. De eerste verrassing krijgen we na zo’n tien minuten rijden vanaf de splitsing. Aan de rechterkant van de weg ligt een blinkende aluminium hangar waar een bijna tien meter hoge figuur voor staat, die de menselijke soort als buitenaards of Alien betitelt. Op een groot bord staat dat dit het Area 51 Alien Research Center is. Uiteraard willen we weten wat er daarbinnen te zien is. Het blijkt een souvenirshop te zijn met een 100% E.T. gehalte. Er mogen foto’s gemaakt worden en als we dat gedaan hebben en uitgebreid met de beheerder over haar eigen UFO-ervaringen hebben gepraat, kopen we een paar leuke souveniertjes en rijden verder de desert in.
Rekbare realiteit
Heuvels, bergen en immens grote vlaktes met korte geelbruine struikjes waar hier en daar een Yoshua-tree tussen staat, rollende bollen tumbleweed die zich meer dan eens aan de voorbumper vastklampen alsof ze niets liever willen dan met ons mee reizen. Vervallen gebouwtjes bij verlaten mijnen, verroeste auto’s en werktuigen. Mijlenver kunnen we op de rechte weg voor ons uitkijken. De trillende hitte veroorzaakt een fata morgana van een groot meer in de verte en soms lijkt ook de weg zelf een eind boven de grond te zweven. Tijdens onze reizen hebben we deze ervaring al vaker gehad. We weten hoe hallucinerend de desert en hoe rekbaar de realiteit kan zijn.
Rekbaar is iets dat groter kan worden door eraan te trekken zonder dat het scheurt …
Realiteit is een begrip waarvan niet precies duidelijk is wat het betekent ….
Hoe rekbaar is realiteit. Op een of andere manier zoeken wij die rekbaarheid steeds op of ze wordt ons op onverwachte momenten gepresenteerd. Is alles wat we waarnemen wel dé werkelijkheid? Bestaan er buiten die zogenaamde aardse realiteit niet nog meerdere? Het is een feit dat het kleine en afgelegen Rachel door genoeg mensen wordt bezocht die de werkelijkheid wat meer speelruimte gunnen.
Rachel
Binnen een straal van dertig mijl rondom Rachel liggen tientallen verlaten en vervallen mijnen waar in het verleden zilver, wolfraam, kwik en lood werd gedolven.
Rachel was een mijnstad en haar fortuin steeg en daalde met dat van de Union Carbide Wolfraam-mijn op Tempiute Mountain, die ongeveer vijf mijl ten oosten van de stad ligt. Union Carbide kocht de mijn in 1970 en heropende haar in 1976, waarna er onmiddellijk behoefte was aan huisvesting voor de meer dan honderd arbeiders en hun gezinnen. De locatie beschikte over de twee essentiële vereisten voor vestiging: toegankelijk grondwater en privé land.
Toen Union Carbide de mijn rond 1988 sloot, daalde het fortuin van Rachel mee. Minstens de helft van de bevolking vertrok. Veel lege stacaravans en een paar dappere overlevenden bleven achter.
Rachel werd in mei 1973 onder de naam ‘Tempiute Village’ gesticht door D.C. Day, een lokale boer die alfalfa verbouwde. Later werd deze naam veranderd in ‘Sandy’ vanwege de ligging in de grote zandvlakte van de Sand Springs Valley, een grotendeels lege komvormige vallei van ongeveer 40 kilometer breed.
Toen Rachel Jones op 15 februari 1978 als eerste baby in de vallei werd geboren, vond de herbenoeming naar Rachel plaats. Het is de jongste stad in Nevada en wordt beschouwd als de ‘UFO-hoofdstad van de wereld’. De gemeenschap is in tijdschriften, boeken, televisieshows en veel grote kranten genoemd als het centrum van UFO-activiteit, en trekt Sci-Fi-fans en bezoekers van over de hele wereld aan. Het resultaat van deze publiciteit was de herbenoeming in 1996 van Highway 375 tot “The Extraterrestrial Highway” door de wetgevende macht van de staat Nevada.
Hoeveel inwoners Rachel had tijdens ons eerste bezoek in 1997 weet ik niet meer. Wikipedia meldt – op het moment waarop ik dit Omwegen-verhaal in 2024 schrijf – dat de stad Rachel bij de volkstelling in 2020 48 inwoners had. In 2022 waren dat er nog maar 20.
Ja, het is waar. Zelfs een plek waar maar 20 mensen wonen wordt in de USA een stad (town) genoemd. We constateren echter wel dat de meerderheid van de towns in Nevada bestaat uit ghost towns.
Little A’Le’Inn (uitgesproken als ‘Little Alien’)
Het meest prominente gebouwtje van Rachel is de Little A’Le’Inn, die aan de ene kant van de stad ligt en aan de andere kant van de stad ligt tegenwoordig ook een tankstation/supermarkt en een camperpark, maar geen postkantoor. De Little A’Le’Inn ziet er nog precies hetzelfde uit als in 1997, inclusief alle reclameborden en aanduidingen dat hier zowel Aliens als Earthlings welkom zijn. De takelwagen met de daaraan hangende vliegende schotel stond er destijds nog niet. Als Thei aan de huisvriend van de eigenaresse vertelt waar we vandaan komen en dat we in 1997 ook hier waren, dan komt zij ons hartelijk begroeten met een: “So glad to see you again”. Iets dat deze lieve schat beslist tegen iedereen zegt die hier binnenstapt. We lunchen hier, maken foto’s en – net als destijds – spreken we met mensen die pas hun eigen ervaringen met ons delen als we vertellen waarom we naar Rachel zijn teruggekeerd.
The truth is out there
Op de parkeerplaats is door de cast en de crew van de film ‘Independence Day’ een tijdcapsule geplaatst. Op de plaquette staat:
Spooky valley
Dat Rachel een plek is waar over het algemeen mensen naartoe gaan die geïnteresseerd zijn in UFO’s en in alles wat niet direct logisch verklaarbaar is, dat merkten we tijdens het eerste bezoek al. Mijn interesse had dat al lang, zeer lang geleden. Thei veegde destijds die humbug, zoals alles wat hij er toen over hoorde, met een ‘het is niet te bewijzen en dus is het niet waar’ en één welgemikte veeg van tafel.
Ik herinner me ons eerste bezoek aan de Little A’Le’ Inn nog goed. Aan de bar werd ons gevraagd waarom we naar Rachel waren gekomen? Even aarzelde ik, maar dan besloot ik gelijk maar opening van zaken te geven. Ik wilde het liefst oog in oog komen te staan met een bewoner van een andere planeet die met zijn schoteltje hier in Rachel was geland. De eigenares bracht ons in contact met een professor die, permanent resident was geworden. Hij onderzocht niet alleen de sightings van andere mensen, maar vertelde ook over zijn eigen waarnemingen en ervaringen. Volgens de professor waren er vrijwel dagelijks ‘sightings’ en hij legde precies uit waar en wat er gezien kon worden. In de lucht, op de weg of in het land.
Natuurlijk reden we destijds tot aan de grens van Area 51 om te proberen een glimp op te vangen van wat zich daarachter afspeelde. En natuurlijk zagen wij, simpele zielen, hoe we in de gaten werden gehouden.
Ik voelde er wel voor om in Rachel te overnachten om zelf getuige te kunnen zijn van waarnemingen die voor menselijke maatstaven niet mogelijk zouden kunnen zijn. Maar Thei wilde destijds zo snel mogelijk en liefst bij daglicht, weg uit deze spooky valley.
I want to believe
Máár … waar komt die behoefte bij mij dan toch vandaan dat ‘I want to believe’. Zijn het de eigen waarnemingen, opgeteld bij de officieel gemelde sightings. Waarom hadden (en hebben) de films ‘Close Encounters of the Third Kind’ en E.T., net als de X-files serie zo’n impact op mij? Heb ik een té levendige fantasie of zijn het herinneringen aan een ander dan aards bestaan? Tja …
Even terug naar de ‘werkelijkheid’ van 10 mei 2018. We kunnen in het motel overnachten, maar nadat we horen dat we de kamer en de badkamer met andere gasten moeten delen, besluiten we toch maar door te rijden naar de eerstvolgende en dichts bijzijnde stad … Tonopah. Nog 103 mijl (166 km) te gaan.
NO BODY
Wachten
Het eerste ochtendlicht wekt mijn gedachten
omdat die niet willen wachten
totdat de zon hoog aan de hemel staat
en ze nutteloos verschrompelen laat
Als denken wacht totdat het is gedacht
dan heeft het net te lang gewacht
denken gaat nu eenmaal vliegensvlug en vluchtig
houdt gedachtespinsels liever luchtig
weeft lettergrepen tot een woord
dat eerder niet of toch wel werd gehoord
bouwt eerst een klank en daarna kleur
opent hiermee de derde deur
naar sterrenlicht en zwarte nacht
waar een volgende gedachte op me wacht
Tonopah
Tonopah is een oude mijnstad in Nevada, waarvan de mijn is gesloten en het grootste gedeelte van de gebouwen hard toe is aan restauratie of herbouw. De oude statige gebouwen die dateren uit begin 1900 – de bloeitijd van deze mijnstad – zijn vervallen. Kiezen uit de beschikbare motels is lastig omdat geen ervan er aantrekkelijk uitziet. Het motel waar we uiteindelijk terecht komen heeft één voordeel: we kunnen voor de deur parkeren.
Wat we niet weten is dat dit ‘the world-famous Clown Motel’ is … Huh …?
Het werd uitgeroepen tot “America’s Scariest Motel” vanwege het clown-thema en de nabijheid van de Old Tonopah Cemetery.
Na het inchecken bezoeken we eerst de begraafplaats die op amper 10 meter afstand van het motel ligt. Een zeer speciale plek. In eerste instantie denk ik nog: wat is hier nu speciaal aan? Maar na de eerste paar meter worden we beiden gegrepen door … ja door wat eigenlijk? De meeste graven worden aangegeven door gestapelde brokken of randen van rots op de kale aarde. Een hekje van hout of van geroest ijzer geeft de belangrijkheid van de overledene aan, terwijl op een houten plank een stuk tin of zink is bevestigd waarin de naam van de gestorvene is gekrast. Behalve een paar sprieten hard gras die tussen de steenbrokken groeien is er geen groen te vinden. Een uitzonderlijk kale bedoening, maar sfeervol en sereen. Uit folders die in het motel liggen leren we nog het een en ander over de geschiedenis van deze stad, die langzaam uit de tegenwoordige tijd lijkt weg te glijden.
De geschiedenis van Tonopah
Het gebeurde in het jaar 1900. Een zakenman en goudzoeker met de naam Jim Butler was zijn ezel kwijt. Hij vond zijn ezel slapend terug in de woestijn. Het verhaal gaat dat, toen Butler een steen oppakte om zijn weggelopen metgezel mee wakker te maken, hij erachter kwam dat die steen zwaarder aanvoelde dan normaal. Het bleek dat de ezel had liggen te slapen op een ader onontgonnen zilvererts.
De stad bloeide natuurlijk enorm op nadat Butler en anderen claims indienden en begonnen met de ontginning. Slechts een jaar later hadden die mijnen al voor bijna 750.000 dollar aan zilver en goud geproduceerd en tijdens de piekjaren (1901-1921) naderde het totaal de 121 miljoen dollar. Het is begrijpelijk waarom Tonopah, Nevada vandaag de dag nog steeds wordt beschouwd als “Koningin van de Zilvermijnen”.
We besluiten de dag met een bezoek aan de oude zilvermijn en in de voetsporen van Jim Butler (en de hoefafdrukken van zijn ezel) wandelen we door het Tonopah Historic Mining Park dat precies daar ligt waar, nadat de mijnbouwclaims waren ingediend, de zilverkoorts ontstond. Een groot gedeelte van de bewaarde en gerestaureerde gebouwen en artefacten bekijken en fotograferen we. Het late licht verzacht het verval en zorgt voor mooie foto’s.
Goldfield
De reden dat Thei en ik in Goldfield terecht komen is een foto die we zien op een van de flyers in het Clown Motel in Tonopah. Het betreft een locatie in Goldfield waar auto’s op een andere manier dan gewoonlijk staan geparkeerd.
We zijn op weg naar Beatty om via Death Valley in Lone Pine te arriveren dat aan de oostgrens van California ligt. Goldfield ligt aan het begin van onze route en we hebben tijd genoeg om even naar die auto’s te gaan kijken. We stoppen eerst in de stad zelf en maken er een wandeling die de nodige foto’s oplevert.
DESERT GOLD
Wikipedia meldt dat Goldfield in 2000 nog 440 inwoners had en in 2010 nog maar 268. Hoe de stand van zaken in 2018 is? Geen idee, maar naar de lege straten te beoordelen zijn het er zeker niet meer geworden.
De stad is op meerdere manieren bezienswaardig. Vreemde, verlaten en vervallen gebouwen, oude auto’s, vlaggen, speelgoed, poppen en alles wat de een rommel noemt en de ander een ultieme vondst. Het Goldfield Hotel is een opmerkelijk etablissement dat talloze natuurrampen heeft overleefd, maar is daarnaast ook berucht als een van de meest spookachtige locaties in Nevada.
Een van de opzienbarendste plekken in Goldfield is Rocket Bob’s Art Cars. Rocket Bob’s is al jarenlang deelnemer aan het Burning Man Festival (in Black Rock City, NV) en inwoner van Goldfield. Drie unieke voertuigen, versierd met talloze beeldjes, snuisterijen, een boot en zelfs het frame van een andere auto, staan prominent tentoongesteld langs de hoofdstraat van Goldfield. Een eerbetoon aan de begindagen van het Burning Man Festival.
Het Car Forest
‘The International Car Forest of the Last Church’ is het droomproject van twee kunstenaars uit Nevada: Chad Sorg en Mark Rippie. Deze ‘kerk’ lijkt meer op een druïdische henge van sloopauto’s dan op een christelijke kapel.
Meer dan 40 auto’s, vrachtwagens en bussen, zijn op hun uiteinden geplaatst of op elkaar gestapeld, waardoor het project meer lijkt op speelgoed dat een gigantisch groot kind heeft laten rondslingeren. Elke afgedankte auto is uniek beschilderd met ontwerpen die variëren van schedels tot karikaturen van politici. Uitleg over het werk vind je niet, maar de officiële naam ‘het International Car Forest of the Last Church’ werd eraan gegeven door Rippie op basis van zijn religieuze overtuiging dat hij elke georganiseerde religie afwijst.
En na het bezoek aan dit wonderlijke kunstproject gaan we op weg naar Lone Pine aan de Oostgrens van California. Maar dat verhaal volgt in Omwegen-44.
*) OMWEGEN-44 verschijnt op 1 september 2025
